Mei | Eén van duizenden

Eén van duizenden

Mijn zoontje is gek op YouTube filmpjes kijken, duh 🙂 wiens kind niet? Wat hij het allerleukste vindt, is naar andere YouTubers kijken die zijn favoriete spel spelen, zoals Brawl Stars. Ik acht de kans groot dat ook jij daar echt niets van snapt. Waarom zou je met iemand anders meekijken, terwijl hij jouw spel speelt? Fortnite, Brawlstars, Animal Crossing; die gasten worden er schat hemeltje rijk mee. Ik zou het wel weten als ik nu 21 was. Als je LEF hebt, grijp je die kans, toch?

Mijn zoontje is 9 en heeft nog geen eigen YouTube kanaal, dus kijkt hij mee. Wij hebben een deal dat hij één keer in het kwartaal een klein bedrag mag uitgeven aan het kopen van online “shit” zoals ik het noem… Ik bedoel: € 5,00 voor een skin? Schiet mij maar lek. Maar hey, ik ben 46 en dus snap ik er in zíjn ogen weer helemaal niets van. “Maaaam kijk wat een vette skin ik heb gekocht, met deze lood kan ik attacken en krijg ik zeker 10.000 V-bucks….” Ok we spreken soms ook een andere taal. En ik moet vooral niet mee willen doen door coole woorden te gebruiken :).

Afgelopen week wilde hij alweer zijn bedrag van het volgende kwartaal uitgeven en ik hoor mezelf zeggen: “Nou het is ook in mama’s business corona tijd hé, dus we doen even rustig aan.” Het antwoord was: “Ok, dan los ik het anders op.” Nog geen 5 minuten later vraagt hij of ik een bepaalde gamer wil volgen op Instagram en of ik dan onder zijn story wil zetten: “ik doe mee.” Dus dat doe ik, denk “kan geen kwaad” en wat blijkt? Als je dat doet, kun je een gratis skin winnen. Twee give aways zouden binnen 4 uur bekend gemaakt worden. Je begrijpt dat mijn zoontje elke 10 minuten de story van deze dude heeft gecheckt. Ik ging ervanuit dat hier natuurlijk duizenden kinderen aan meedoen, marketingtechnisch zijn dit slimme acties. Binnen een paar uur 100 extra volgers… Daar doe ik iéts langer over, kan ik je vertellen. De kans dat mijn zoontje wint is nog kleiner dan de lotto winnen. Mijn moederhart wil hem een beetje beschermen, dus zeg ik: “Ach schat, je bent er één van duizenden die meedoet, hé?”

Zijn antwoord: “Ja precies en die anderen zijn er ook één van duizenden, dus wat is je punt? Ik heb dus net zoveel kans als zij.”

BAM.

Heb je hem? Zie je hoe een jongetje van 9 jaar denkt? Hoe hij in het leven staat? Hij denkt in overvloed, abundance, er is genoeg voor iedereen. “Ik ben één van iedereen en ja ik probeer het dus de volgende keer weer en weer en weer…”

Hoe mooi zou het zijn als wij ondernemers, wij volwassen mensen, geconditioneerd en getekend door het leven, weer zo kunnen denken: er is genoeg voor iedereen!!

Onbevangen, vrij, genoeg voor iedereen. Dat zou een gezonde gedachtegang zijn, want het is waar. Hoe vaak laten we ons tegenhouden om de volgende stap te zetten omdat we denken: Er zijn er al zoveel. Zij doet dat ook al. Wie ben ik? Wie zit er op mij te wachten? Wat heb ik te vertellen? Hij is veel beter dan ik. Men ziet mij aankomen. Ik heb niet genoeg kennis. Ik ben toch veel te oud om voor mezelf te beginnen? Daar ben ik niet goed genoeg voor.

Herken je wellicht één (of meerdere) van deze teksten? Ooit bij stil gestaan dat je als kind totaal niet zo dacht? Dat als iemand vroeg: “Wat wil je worden?”, je vol trots en overgave zei: profvoetballer, brandweerman, kapster, piloot, juf, actrice, astronaut… Niet één seconde kwam het in je op dat dat niet mogelijk is. En hopelijk zeiden de mensen tegen wie je dit zei vol enthousiasme: “Ja natuurlijk, dat gaat je lukken”.

Ik vraag me wel eens af, op welk moment zijn we dat gevoel van de wereld aan kunnen kwijtgeraakt? Wat is er gebeurd dat we ons laten leiden door de mening van anderen? Dat we zijn gaan denken in beperkingen in plaats van in overvloed en kansen? Ik weet nog goed dat ik op mijn 25e naar Seattle (USA) verhuisde. Ik kreeg de kans om daar, na mijn studie bedrijfseconomie, te gaan wonen voor een paar jaar. Één van mijn beste vrienden zei tegen mij: “Pien, ga je hart volgen, ga doen waar je van houdt in Amerika.”

En op dat moment voelde ik weer die ruimte, die vrijheid, want ik wist precies wat ik wilde gaan doen in Amerika: acteren! En niets, niemand, nada, noppes hield me tegen, want dit was een oergevoel. Kende ik iemand in Seattle? No. Had ik enige connectie met de acteer wereld in the US? No. Ok mijn vader heeft vroeger samen gewerkt met Rutger Hauer, dus die heb ik op een dag gebeld en hij gaf mij het advies: “Girl, if you don’t have tits and ass go back to Holland.” Mooie woorden van een groot acteur. Gelukkig ben ik gebleven en heb ik twee jaar lang in het theater, voor de camera en op diverse podia gestaan en mijn droom waargemaakt.

Waarom begon het dáár? Ik denk een aantal redenen. Ik was 25, net afgestudeerd en had het gevoel dat de wereld aan mijn voeten lag. Mijn partner kreeg een drukke baan als expat, vloog heel Amerika door en dus moest ik wel zorgen dat ik het naar m’n zin had. Daarentegen werd er ook voor míj gezorgd, ik kreeg maandelijks spouse assistance, vind je het niet enig op je 25e? Gelukkig ben ik geen sherry gaan drinken met andere expat vrouwen, maar volgde ik mijn hart. Ik bracht m’n dagen door in een donker hol, the black box, zoals een theater zo mooi heet. Ik volgde lessen van de beste internationale leraren, deed auditie alsof ik erbij neerviel (en deed dat ook soms als ik weer eens afgewezen werd) en geloofde vol in mijn droom: Actrice in Amerika. Een andere belangrijke reden dat ik het daar “gewoon” deed, was dat ik niet te maken had met de mening van anderen. Ook al was ik één van duizenden, dat maakte mij niet uit, want ik was er toch één (van duizenden)? En ik had toch ook kans op een rol? Niemand die zei: “Zou je dat nou wel doen Pauline? Acteren, onzeker beroep, zoveel anderen die wel opleiding in the US hebben gevolgd…” Etcetera. Nee, iedereen in Nederland lachte zich rot dat ik dat gewoon deed en niets hield me tegen. Mijn zelfvertrouwen groeide ín mezelf. Niet van buitenaf, maar in mij. En dat is voor velen een reden om niet de volgende stap te zetten: de mening van anderen, de hypotheek en teksten als “ja maar, er zijn er al zoveel”.

Ik kan je echter vertellen dat als je in stilte (weet je nog V-power: vertragen, verstillen, verzachten, vertrouwen en versnellen), naar je hart durft te luistern je niet fout kunt gaan.

Sinds ik terug ben uit de US (al heel wat jaar) heb ik dat podium nooit meer verlaten. Het kent verschillende vormen: als presentatrice van zowel reis- als zakelijke programma’s voor RTL, als dagvoorzitter van zakelijke events en nu natuurlijk als online dagvoorzitter. Altijd zit er een show element in, omdat ik daar zo van hou. En heb ik ooit te horen gekregen: “Jeetje, Pauline, wat een eigengeilerij” of “Pauline, hou er mee op, veel te onzeker, ga een baan zoeken”. Hell yeah, zo vaak. En toch zegt mijn hart steeds weer wat ik moet doen en dus volg ik mijn hart. En is het spannend en soms moeilijk geweest? Absoluut. Is het nu, in deze economische tijden, financieel erg onzeker? Absoluut. Is het een reden om op te geven? Absoluut niét. Want nu overleven die één van duizenden, die wel doorzetten en die wel blijven geloven in overvloed en abundance en in “er is genoeg voor iedereen”. En m’n optimistische zoontje? Die heeft helaas geen gratis skin gewonnen. Maar meedoen aan een volgende give away doet hij zeker. Dank je kleine man, dat je me zoveel laat zien. Blijf geloven in je dromen, ik steun je altijd!