Juli | Pure pijn versus pijn met een verhaal

Pure pijn versus pijn met een verhaal

Onlangs heb ik een mega inzicht gekregen en ik kan niet wachten dat met je te delen. Het gaat over twee verschillende soorten pijn: ‘Pure Pijn’ en ‘Pijn met een Verhaal’. We hebben ze allemaal allebei van tijd tot tijd. Het goede nieuws is dat Pure Pijn te dragen is, het vervelende nieuws is dat we veel vaker Pijn met een Verhaal ervaren en die is gewoonweg niet te doen. Het goede nieuws daar weer van is dat als je doorhebt wat het verschil is dat je alleen nog maar gaat voor Pure Pijn. Waarmee “gaan voor” wellicht een beetje gek klinkt. Ik weet ook dat we pijn niet bewust opzoeken, maar we weten inmiddels allemaal dat pijn onderdeel is van het leven. Dus als je dan mag kiezen, dan zeg ik ga voor Pure Pijn.

Ik kan dit verschil tussen deze twee pijnen het beste uitleggen aan de hand van een voorbeeld, een persoonlijk voorbeeld. Nu dacht ik serieus vannacht, hmm… ga ik zo persoonlijk worden op social media? En ook op LI? Het voorbeeld heeft namelijk te maken met break-ups, scheidingen, nou ja liefdesgedoe… iets waar ik ervaring mee heb. Jij wellicht ook? Ik ben kennelijk niet de enige die hier van tijd tot tijd doorheen moet, want dit is kennelijk mijn pad tot nu toe (ook zo’n mooi inzicht, waar ik in mijn volgende blog: “Alles Mag Er Zijn” over schrijf… als je dat eenmaal doorhebt dan gaat er een wereld voor je open).

Anyway dus privé wel of niet delen op internet? En toen dacht ik “Ho, wacht eens even, zijn we onszelf niet allemaal aan het ‘re-inventen’ in deze tijd? Zijn we niet allemaal heel eerlijk naar onszelf aan het kijken, onszelf aan het aanpassen omdat dat nu eenmaal meer dan ooit van ons gevraagd wordt? Is de Ted Talk van Brené Brown over Vulnerability niet meer bekeken dan ooit? Precies, dus juist op LI en social media eerlijk schrijven, want daar zitten namelijk ook mensen. Echt? Ja echt, sterker nog mooie mensen, echte mensen, echt mooie mensen, zoals jij, die dit leest nu. Dus ik zou zeggen keep reading.

Goed, Pure Pijn versus Pijn met een Verhaal. Een break-up, een scheiding, het zijn pijnlijke gebeurtenissen in je leven. Ieder dealt ermee op zijn eigen manier. De Pure Pijn, het pijn van iemand of meerdere dierbaren moeten missen, de pijn van eenzaamheid, van mooie dingen achterlaten, van herinneringen, van niet gelukte dromen, en ja het is super verdrietig. De emoties die erbij komen kijken zijn puur. Daar bedoel ik mee, er zit geen verhaal omheen, het is gemis of teleurstelling of verdriet of alles bij elkaar in zijn puurste vorm. En missen is een onderdeel van liefde, dus het feit dat je na je scheiding gemis ervaart is niets meer dan een onderdeel van de liefde die er was. En ik zeg niet dat dat geen pijn doet, oh nee, maar het is te dragen. Ik ervaar meteen iets van lichtheid als ik pure pijn binnen laat komen. Ik zal je straks ook meenemen in een mooie oefening hoe je dit verschil in zwaarte tussen de 2 pijnen kunt ervaren en oefenen.

Het is een heel ander verhaal als we pure pijn gaan vervangen door Pijn met een Verhaal. Iets waar ik jarenlang heel goed in ben geweest, heel soms doe ik het nog, maar dan merk ik dat ik het doe. En als je je gewaar wordt van een gedrag, een patroon dan… precies dan kun je het zelf veranderen (mits je zelf wil veranderen, want wij mensen zijn soms zo verslaafd aan onze patronen, ze voelen zo veilig, het is wat we kennen, soms al jaren lang. Maar geef toe, er is toch niets veiligs aan verslavingen of vastgeroeste patronen! Weet je nog Darwin: ‘De mensen die zich aanpassen, zijn de mensen die het overleven…’ dus hop weg met die vastgeroeste oh zo veilige patronen… ook daar heb je wat LEF voor nodig, maar dat komt goed).

Als ik vanuit mijn verhaal (altijd zelfverzonnen door mijn eigen meester brein) kijk naar een scheiding en dan bijvoorbeeld kijk naar iemand missen dan wordt het verhaal wellicht als volgt. “Ik zit hier nu alleen in een ieniemienie appartement boven de plaatselijk snackbar, met een naar frituur stinkende lawaaimakende pijp, en zij zitten gezellig met z’n allen bij de open haard. Vast met een heel mooi glas wijn en plezier te maken met elkaar en keihard te lachen en ik zit hier alleen. Ik doe er niet meer toe. Ze missen mij natuurlijk voor geen meter. En al mijn foto’s zijn van de muur, dus (deze “dus” is über belangrijk want daarmee maak ik van een feit mijn eigen pijnlijke verhaal) heb ik er eigenlijk nooit toe gedaan! Wordt er überhaupt wel om mij gegeven?  Oh nee ik heb die vrienden misschien ook wel verwaarloosd met al mijn gedoe, willen ze me nog wel zien? Oh Lord ik ben niet uitgenodigd voor dat feestje, zie je wel ik ben niet goed genoeg (universele angst van ieder mens: ben ik goed genoeg?). Wat mij is aangedaan is echt het aller aller aller ergste in de hele wereld, nu kan ik nooit meer een normaal leven opbouwen (madame slachtoffer doet ook graag mee in mijn verhaal) en deze is ook mooi: Want nu moet ik alleen verder, terwijl iedereen om mij heen wél een relatie heeft. De hele wereld heeft het wel naar zijn zin (mooi ook om de hele wereld erbij te betrekken, woorden als: altijd, nooit, overal, nergens, superlatieven waren mijn beste vrienden en maken verhalen nog zoveel pijnlijker).

Ik hoop dat je al een beetje het verschil voelt tussen de 2 pijnen. Dan voeg ik nog één extra ingrediënt toe: social media. Daar heeft iedereen natuurlijk écht het perfecte leven. En als je dan net uit elkaar bent, dan kun je jezelf pas echt goed gek maken met de mooie verhalen: zie je wel, zij gaan wel met het hele gezin naar de ideale bungalow op Ibiza, en ik zit hier alleen. Tuurlijk gaat de hele wereld wel naar dat festival, maar ik heb niemand om mee te gaan… en oh neeeeee, zij, die jaren vrijgezel was, nu ook aan de man… hoe dan?

Ze je hoe een pure emotie als: ik mis mijn kind(eren), na een aantal verhalen in je hoofd opeens wordt: ik ben waardeloos en nobody loves me. Wat een rollercoaster man.

Voel je wat ik bedoel? Pure Pijn is te doen, pijn met een verhaal niet.

Wie maakt dat verhaal? Precies ikzelf, jij zelf, wij allemaal.

Wie kan stoppen met die verhalen? Precies ikzelf, jij zelf, wij zelf. Heerlijk idee toch?

 

Hoe?

Als we dan toch eerlijk zijn, heb ik de hulp van een psycholoog en van een spirituele coach in geroepen, perfecte combinatie. En ik heb een hele mooie oefening meegekregen, overal en altijd toepasbaar.

Twee Stoelen maakt geen bal uit watvoor, desnoods je camping stoel deze zomer. Zet ze naast elkaar. De ene stoel is de stoel met de pijn met het verhaal, dus de “ik kan niet zonder mijn kind”, “het lukt me noooiiiit om weer gelukkig te worden”, “ik ben zooooo zielig want…” (vul maar in). Op die stoel mag je alle verhalen langs laten komen, en dat ook heel zwaar maken, ga maar in de verhalen zitten. Dan sta je op een bepaald moment op (wellicht in tranen of boos of gefrustreerd) en ga je op de andere stoel zitten en dan ga je zitten in lichtheid. Dan ga je zitten in het pure missen van je geliefde of je kind, of je ouders. Of je gaat zitten in de pure jaloezie. Bijvoorbeeld dat anderen al verder zijn dan jij. Pure jaloezie hé? Dus niet de jaloezie met een verhaal, puur de emotie. Kan elke emotie zijn… en ik verzeker je op die stoel voelt het licht. Daar kun je de emotie aan, want het mooie van emoties is (elke emotie) is e- motie = energie in beweging, dus dat blijft niet lang mits het een pure emotie is zonder verhaal. Dan kan het zelfs gebeuren dat je een glimlach op je gezicht krijgt en denkt: hell yeah ik kan dit aan. Deze pijn, deze emoties zijn te dragen. Want hoe ongelooflijk pijnlijk een scheiding, een verlies van een dierbare ook is, wij mensen zijn veerkrachtiger dan we denken. En al doen we er in onze eigen ogen heel lang over om iets een plek te geven of vallen we toch steeds terug in oude vertrouwde (schijn) veilige patronen, er komt een moment dat we wél de stap zetten naar liefde voor onszelf inclusief alle pijnen die erbij horen in het leven.

Die liefde voor jezelf, die je voelt ondanks alle pijn die er nu eenmaal is, die gun ik iedereen.

Het is up to you, kies je voor je verhaal of voor puurheid?

PS: Enneh, ik post deze lekker in de vakantie, dan kan ik zelf ook nog even in de luwte wennen aan heeeeel eerlijk zijn op social media.

Dank voor het lezen, much appreciated.