Pauline boeken als dagvoorzitter? Neem contact op!

Durf fouten te maken

Durf fouten te maken

Ok voor ik begin met schrijven één regel: fouten maken mag, jezelf veroordelen niet. Zo, dan hebben we dat vast afgesproken. 

Waarom is fouten maken belangrijk? En waarom hebben we er toch zo’n angst voor? En waarom veroordelen dan weer niet mag. 

Het komt allemaal aan bod.

 

Twee soorten fouten

Voor mij is er wel een tweedeling in fouten maken. Namelijk de fout die je vooraf aan ziet komen, je weet en voelt aan alles dat je hem gaat maken en toch lukt het niet om het anders te doen. Deze fouten, of laat ik het nuanceren, deze onhandige beslissingen, maak je dus met je volle bewustzijn. 

De andere categorie is de fout waarvan je geen idee hebt dat je hem gaat maken. Sterker nog: misschien weet je achteraf nog niet eens dat je een fout hebt gemaakt totdat anderen je erop wijzen.

Laat ik van beide categorieën een persoonlijk voorbeeld geven, want hell yeah ik maak fouten en hell yeah ik vind het soms retespannend. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben ook enorm van: “Feel the fear and do it anyway”.

Niet voor niets is mijn favoriete thema LEF. 

Waarom is het omarmen van fouten maken dan zo belangrijk? Ik geloof dat je groeit door fouten te maken, door de leeuw in de bek te kijken, je angst te voelen, te ervaren én welkom te heten. En groeien, ontwikkelen is voor mij één van de belangrijkste factoren om gelukkig te zijn. Niet het eindresultaat, maar de groei.

 

Een fout die je aan voelt komen

Een persoonlijk voorbeeld van een fout die ik vooraf aan voelde komen. Ik loop op een zonnige zaterdagmiddag op het strand van Bloemendaal aan Zee. Er waait een gure herfstwind en de zee is woest, maar de zon schijnt. Dit is het weer waar ik zo van hou, koud met een blauwe lucht, echt dat wintersportgevoel. Ik loop daar niet alleen, ik loop er met mijn ex-vriendje. Ik ben begin 20 en we zijn uit elkaar. Ik weet dondersgoed wat hij wil (voel je hem al aankomen? ). Hij wil het weer aanmaken. En ik weet ook in mijn onderbuik dat dat niet is wat ík wil. Het voelt goed zo, dat het uit is. We wandelen een stuk over het mooie strand, we kletsen en maken grappen. En ja hoor, daar komt de vraag: “Lieve Pien, ik mis je, zullen we er weer voor gaan”? En vul nu zelf mijn antwoord maar in…

Op het moment dat ik ‘ja’ zeg, zegt alles in mijn lichaam ‘nee’ en toch zeg ik ‘ja’… Was het de mooie zee, de zon, de grappen, het oude vertrouwde gevoel, het niet alleen willen zijn? Waarschijnlijk all of the above. Met een knoop in mijn buik ga ik naar huis en je begrijpt, deze doorstart van de relatie heeft het niet lang uitgehouden. 

Zo’n moment dat je het weet maar gewoonweg niet durft te zeggen of te doen, om wat voor reden dan ook, is rot en wil je niet. Om dit moment vóór te zijn, wil je vooraf zo helder mogelijk je doel voor ogen hebben (ik wil geen relatie met deze man). Wanneer je weet hoe je doel eruit ziet en voelt (namelijk: opgelucht, vrij en open voor nieuwe kansen en nieuwe liefdes) en je daarop gefocust bent, is de kans groot dat je het juiste antwoord eruit gooit i.p.v. later dat ingewikkelde telefoontje alsnog te moeten plegen.

Dit is op allerlei situaties toe te passen: het extra werk dat je collega op je bureau legt, de hogere prijs die je niet hebt durven vragen, terwijl je weet dat het die prijs waard is, de presentatie waar je nee op hebt gezegd, terwijl je eigenlijk zo graag die stap wilt zetten, etc. Conclusie: bepaal je doel en voel vooraf hoe je je voelt als je je doel behaalt. Succes verzekerd!

 

Een fout die je niet doorhebt

Een fout uit de tweede categorie is iets lastiger te voorkomen, omdat je er zelf geen erg in hebt. Hiermee zeg ik niet dat je fouten maken ten alle tijden moet voorkomen, absoluut niet. Van fouten maken groei je, het zou alleen wel handig zijn als je zelf doorhebt dat je de fout maakt, zodat je het kunt corrigeren en er zelf dus meer regie over hebt. Hiermee kun je een hoop schade, met name voor jezelf, beperken.

Ok, mijn voorbeeld, best gênant, want ik had geen flauw idee wat ik had gezegd. Komt ie. Het is 2005 en ik ben een nieuwe kersverse tv-presentatrice. Eén van mijn eerste live optredens is als nieuwslezeres bij het ochtendprogramma Goedemorgen Nederland. Jarenlang ging om 04:30 uur mijn wekker, zat ik om 05:15 uur in de visagie in Hilversum, las ik om 06:00 uur samen met de redactie de kranten door en gingen we om 07:00 uur live. Altijd een spannend, maar superleuk moment. En dit was mijn nieuws van die dag: Vandaag is Heineken woordvoerder Willem Holleeder opgepakt…

Niets vermoedend loop ik als groentje de redactie ruimte in…waar bij mijn hoofdredacteur het stoom uit zijn oren komt: ‘Woordvoerder, woordvoerder, woordvoerder Pauline….???’

Oh Lord… En ja daar kun je dan niets meer aan doen. Gelukkig vielen er geen doden, ontstond er geen brand en mocht ik gewoon de dag erna weer komen presenteren. Ik voelde me alleen zo ontzettend dom. Niet eens zozeer dat ik dat gezegd had in de uitzending, maar dat ik het niet doorhad.

En dan raak je aan iets heel anders wat direct te maken heeft met waarom we zo bang zijn om fouten te maken. Heb je enig idee wat eronder ligt? 

De angst om afgewezen te worden. De angst dat hetgeen je wellicht soms over jezelf denkt: “Ik ben niet goed genoeg”, op zo’n moment bevestigd wordt. En dus gaan je gedachten, je kritische stem, met je aan de haal: zie je wel, ik kan het niet, zie je wel anderen zien het nu ook, zie je wel ze hadden me nooit deze baan mogen geven, wat een mislukking, ik doe het ook nooit meer.

 

De angst voor afwijzing

Als mens hebben we twee universele angsten: afgewezen worden en niet gehoord/gezien worden. Bij fouten maken word je eerste angst aangeboord: ik ben niet goed genoeg. Want afwijzing betekent… vul zelf maar in. Dit is voor iedereen anders en heel interessant om te onderzoeken bij jezelf: wat betekent afwijzing eigenlijk voor mij? Stel hè, stel in het ergste geval word je in inderdaad afgewezen (in mijn geval ontslagen als tv-presentatrice van dit ene ochtendprogramma), wat is dan het ergste dat je kan overkomen?

Als je namelijk al bijna doodgaat bij het idée afgewezen te worden, dan koppel je jouw handelen, jouw acties, direct aan wie je bent. Maar nu komt het mooiste van dit verhaal: dat is natuurlijk dikke vette bullshit. Je bent niet wat je doet en je bent niet wat je denkt. Jij bent goed zoals je bent, jouw “zijn” is het allerbelangrijkste, no matter what.

En nu ga ik het nog mooier maken. Als je namelijk het LEF hebt om na de gemaakte fout, dan wel na 2 of 3 of 4 gemaakte fouten, wél door te blijven zetten en wél je verantwoordelijkheid durft te nemen, pas dan ga je groeien. En voor mij ligt hier de kern van mijn verhaal. Als jij je focust op je eigen ontwikkeling, op je eigen groei, op je eigen stappen die jij hebt gezet (dus niet die van je baas, je collega of je partner, nee JOUW stappen, jouw groei) dan kun je echt geluk ervaren.

Uiteindelijk is dat wat we allemaal willen: gelukkig(er) zijn. En we denken dat we dat worden door bepaalde doelen te halen. En natuurlijk zit daar een kern van waarheid in. Maar ik weet zeker dat je dit ook herkent: je hebt je doel bereikt, voelt even een euforisch moment en vrij snel daarna volgt: “Ok leuk, what’s next”? Op de weg naar succes en geluk, is het belangrijker om te focussen op de stáppen die je zet in plaats van op het eindresultaat. Dan is het maken van fouten namelijk niets meer dan een onderdeel van je eigen reis. Oké, soms een best irritant onderdeel, I hear ya, maar “Hey, de dag bij de gratie van de nacht”.

 

Fouten zien als leermoment

Een mooie stap om te zetten is dat je fouten maken ziet als een leermoment, sterker nog als een cadeau. Door de fouten die je maakt, kun je namelijk groeien en kom je dichterbij het behalen van je doel. Als je hier constructief mee omgaat, krijg je prachtige inzichten in je eigen reis, je eigen veelbelovende reis.

Oprah Winfrey zegt het zo mooi:

There is no such thing as failure. Failure is just life trying to move us in another direction. 

Heb ik dan echt geen gezellige oplossing zo aan het einde van de rit? Jawel die heb ik wel, want natuurlijk willen we ons niet elke keer dat er iets fout gaat rot voelen. En belangrijker nog, ons zó rot voelen dat we geen fouten meer durven maken en dus geen stappen meer zetten. Dat is absoluut niet de bedoeling want dan groeien we niet en dat was nou juist de weg naar gelukkig(er) zijn. 

Als dagvoorzitter ben ik perfectionistisch. En dat zijn de ‘ergsten’ als het gaat om geen fouten willen maken . Het brengt me ook veel, want ik ben altijd goed voorbereid, weet de juiste sfeer neer te zetten, stel goede vragen en zorg dat het congres of het zakelijke event perfect verloopt. En ja als ik me dan verspreek dan baal ik, soms zijn de versprekingen best grappig: “Ok dames en heren, what’s seks”? ipv “what’s next?” Maar 9 van de 10 keer wil ik natuurlijk mezelf niet verspreken, en wil ik dat het vlekkeloos verloopt. Maar het gebeurt, ik ben een mens die praat op een podium, dus natuurlijk verspreek ik me wel eens. En in het begin kon ik dan terug in de auto na een supermooi congres, alleen maar denken aan die ene verspreking. 98% van de show ging goed en ik ‘Pauline de kritische presentatrice’ kon alleen maar denken aan die ene verspreking. Nou, dat doe ik niet meer, want:
A. Het heeft totaal geen zin
B. Me nog rotter voelen dan ik al deed is echt pathetisch en
C. Ik heb een betere methode gevonden.

Jezelf waarderen voor wat er wél goed ging ipv jezelf veroordelen voor wat er níet goed ging. 

Dat is even trainen, maar is echt vrij snel te leren.

 

Tip 1: zeg andere dingen tegen jezelf.

Waardeer jezelf voor het feit dat je wel dat gesprek bent aangegaan, ook al struikelde je tegen de deurpost aan terwijl je naar buiten liep. Waardeer jezelf voor het feit dat je je mond open hebt gedaan tegen je dominante collega, ook al was je laatste zin wellicht ietwat onhandig. Waardeer jezelf voor het feit dat je wel in de liefde hebt geloofd, al bleek het nog niet de juiste te zijn. Waardeer jezelf dat je elke keer weer stappen zet als ondernemer, ook al is je website nog steeds niet af.


Tip 2:
zorg dat je uitgerust bent.

Deze klinkt zo logisch, hè? Maar is echt, zeker in mijn vak, essentieel. Als ik goed uitgerust ben, ben ik de dag van het congres veel scherper dan wanneer ik tot laat in de avond ervoor al mijn teksten uit mijn hoofd heb willen leren. Als je uitgerust bent, stel je betere vragen, weet je betere antwoorden en… maak je gewoon minder fouten. Zo simpel is dat.

Stappen zetten, groeien, vooruitkomen, het gaat altijd gepaard met fouten maken. Toen je leerde lopen zei je moeder toch ook niet nadat je voor de 5e keer met je lieve snoetje op de grond lag te pruttelen: “Ach weet je, laat maar dat lopen ”.