Pauline boeken als dagvoorzitter? Neem contact op!

Rolmodellen

Wie is jouw grote voorbeeld?

Iedereen die weleens heeft gesolliciteerd, heeft deze vraag gesteld gekregen. En dat is ook niet zo vreemd, want we kijken allemaal naar mensen om ons heen en denken dan: ‘Zo charismatisch als zij is, zou ik ook wel willen zijn’, of ‘Precies hoe hij dat doet, dat zou ik ook willen kunnen’. Rolmodellen: we trekken ons eraan op en volgen ze op de voet.

Als je tot Generatie Z behoort, dan heb je ongetwijfeld een YouTuber boven je bed hangen (waar ik vroeger de Dolly Dots en Friends had hangen). Je kent je idolen soms beter dan je eigen collega’s. En weet alle teksten van je favoriete serie uit je hoofd…”We were on a break” als je Friends-liefhebber bent, weet je precies welke episode, welke scène en van wie deze uitspraak was.

Wanneer voel jij je op je best? Wanneer vergeet jij de tijd en kom je in de flow? Wanneer heb jij het idee dat je een bijdrage levert aan de organisatie en aan jouw eigen leven? Wanneer heb je het gevoel dat je talent ten volste wordt benut?

Om even bij my ‘old time favorite’ sitcom te blijven. Waarom zijn rolmodellen, voorbeeldfiguren, belangrijk en wat kunnen ze voor iemand betekenen? De serie Friends vierde onlangs hun reünie, en natuurlijk heb ik daar als fan uitgebreid naar gekeken. Ik was niet de enige. Deze zes vrienden fungeren voor velen als een rolmodel. Als iemand waarmee je je kan identificeren, waarvan je wilt leren, waar je plezier aan beleeft en wellicht gedrag van kopieert, omdat het je een goed gevoel geeft. En natuurlijk bij de kapper vraagt: “Mag ik het kapsel van Rachel (Jennifer Aniston)?”

Tijdens deze reünie werden fans geïnterviewd en één van hen zei letterlijk: “Ik had in mijn jeugd geen vrienden, en voelde me vaak eenzaam, maar als ik de serie keek, voelde ik me één van hen en was ik minder eenzaam.” Een rolmodel kan niet je levensinvulling volbrengen, maar kan wel degelijk bijdragen aan erachter komen waar jij naartoe wilt, aan wat je wilt waarmaken en bereiken.

Voor mij zijn Oprah Winfrey en Brené Brown absoluut rolmodellen. Waarom Oprah? Omdat zij als jong meisje in haar tenen voelde dat zij niet het pad van haar moeder wilde bewandelen. Dat zij meer in haar mars had dan een hulp worden in de huishouding. Dat Oprah het podium op wilde, zat in haar guts. En niet met als doel om veel geld te verdienen, maar om te luisteren naar mensen, om hun verhalen te horen en ze een podium te geven. Ik vind het mooi hoe Oprah oprecht geïnteresseerd is in andere mensen en hen laat weten dat ze er mogen zijn. En geloof me, zij is in die tijd echt niet met open armen ontvangen in showbizz-land. Het was een lange moeilijke weg, zeker ook ‘25 jaar The Oprah Show’, dag in dag uit keihard werken. Maar omdat ze geloofde in haar droom, in haar passie, is zij nu wie zij is. Mijn grote rolmodel, die de wereld mooier wil maken.

Brené Brown vind ik fantastisch, omdat zij zulke raken dingen durft te zeggen en haar thema kwetsbaarheid is. Zo zegt zij: “Vulnerability is our most accurate measure of courage. Are we willing to create courageous spaces so we can be fully seen?” En als je weet dat mijn missie is om zoveel mogelijk mensen het lef te geven om te doen waar ze van houden en daar zichtbaar mee te zijn, dan kan je je voorstellen dat deze tekst bij mij resoneert. Dat is precies wat ik doe in mijn online-programma ‘Presenteren met LEF’. Een veilige omgeving creëren waarin mensen, ondernemers, maar ook werknemers, iedereen die ook maar iets moet presenteren, zichzelf mag laten zien. Tijdens dit programma ga je jezelf in je eigen tempo en je eigen omgeving ontdekken en spelen met presenteren en zo erachter komen waar je hart en dus je talent licht. En als we dát aan de wereld durven laten zien, zijn we allemaal rolmodellen voor elkaar.

Twee specifieke one liners van Brené Brown wil ik graag met je delen:

Ik neem aan dat jij ook weleens liefdesverdriet hebt gehad en dat je wellicht hebt geroepen: “Ik begin er nooit meer aan, die … mannen (of vrouwen).” En toch, als je na een tijdje weer het lef hebt om je hart open te stellen, kan er zoveel moois gebeuren en vind ik je zo dapper (en mezelf ook ☺) om er toch weer voor te gaan. Want de liefde is het mooiste dat er is, kán het mooiste zijn dat er is.

Toen ik liefdesverdriet had, echt vette liefdesverdriet om dé liefde van mijn leven, heb ik het, achteraf gezien, niet slim gedaan op het gebied van rolmodellen. Ik was 29 en de hele wereld om mij heen ging samenwonen, kreeg kinderen en ik ging juist uit elkaar. In die tijd acteerde ik en ik weet nog goed dat we na een intense drama-workshop (zo één waarbij alle emoties over de zwarte theatervloer gingen), een borrel dronken in een Amsterdams café met van die bordeaux rode harige kleedjes. Mijn acteerleraar zei: “Pauline, ga op zoek naar mensen die ook net als jij single zijn en het bruisende Amsterdamse leven op z’n kop zetten.” Het duurde lang voor ik doorhad hoe ik dat moest doen, hoe ik die mensen vond. Ik zocht mijn rolmodellen altijd in mijn directe omgeving en dat waren vriendinnen die zwanger waren, gingen trouwen en een gezin gingen stichten. Mensen die nietsvermoedend tegen mij zeiden, als ik de pasgeboren baby met tranen in mijn ogen vasthield: “Staat je goed Pien” (Ja, duh I know). Ik werd daar heel ongelukkig van. Wat ik had moeten doen is op zoek gaan naar mensen, voorbeelden, die pasten bij hoe mijn leven er toen uit zag. Is gelukkig helemaal goed gekomen met het op z’n kop zetten van het Amsterdamse leven ☺.

Brené’s tweede uitspraak die ik graag wil delen, is:

Briljant, over rolmodellen gesproken. Ga alleen op zoek naar de mensen die in jouw ogen ook lef tonen, ook durven gaan voor hun grootste droom, ook hun nek durven uitsteken. Zij zijn het die jou van opbouwende feedback mogen voorzien, want ze weten waar ze over praten. Maar iemand die veilig thuis achter de laptop zit en jou ongecensureerd commentaar geeft op je Instagram post, maar zelf echt geen ene reet uitvoert (excuse my French, maar deze zit hoog, omdat ik een hekel heb aan mensen die vingers wijzen en oordelen), sorry maar daar hoef je echt niets mee. Dat zijn geen gelijkwaardige voorbeelden.

Tijdens mijn opleiding tot NLP Practioner hebben we ook veel gewerkt met modelleren. Dat is binnen de NLP, Neuro Linguïstisch Programmeren, een methode van competentieoverdracht. Bij modelleren breng je voorbeeldgedrag van anderen in kaart, met als doel dat je dat kunt nabootsen en zo dus dichter bij jouw eigen doel of wens komt. Heel interessant. Hoe mooi is het om gedrag dat je bij anderen ziet en dat je goed bevalt, over te nemen, om op die manier een betere versie van jezelf te worden?!

Dat brengt mij naar mijn persoonlijke rolmodel: mijn vader. En nu vind ik het lastig om alleen mijn vader als rolmodel te noemen, want mijn vader en moeder waren allebei geweldige mensen. En zeker omdat zij in het najaar van 2020, zes weken na elkaar naar de andere dimensie zijn gegaan. Nog heel kort geleden, en daarom wil ik ze beiden noemen. Mijn ouders waren het voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde en er altijd, altijd voor elkaar en hun kinderen zijn. Ze waren 57 jaar samen, 55 jaar getrouwd en kenden elkaar al 73 jaar… ga ik niet meer halen in de liefde ☺. Je kunt begrijpen dat het me nog elke dag raakt om over ze te spreken, maar ik ben zo dankbaar voor wat zij hebben neergezet op aarde. Juist door hun ‘humble way of life’, hun bescheiden manier van leven, hebben zij zoveel harten geraakt. Daar zijn mijn broer, zussen en ik wel achter gekomen afgelopen maanden. Mijn ouders waren niet van het uiterlijk vertoon, ze waren prima tevreden met hun ‘natje en droogje’ en het liefst met hun kinderen, kleinkinderen en dierbare mensen om hen heen. En dat waren er enorm veel… wat een rijkdom. En wat een geluk voor ons om dat nu te mogen ervaren, en te voelen dat ze bij zoveel mensen geliefd waren.

Toch wil ik een aantal eigenschappen van mijn vader noemen in dit artikel, omdat het over rolmodellen gaat en ik van hem twee eigenschappen over aan het nemen ben, ok drie. En op m’n moeder lijk ik al elke dag, dus “Mamsie ok dat ik papa even noem hè?”

Wat ik zo waardeer in mijn vader is dat hij niet oordeelde, nooit, over niemand. Hij werkte hard, studeerde er ook nog bij, en zorgde dat hij altijd rond het eten thuis was om mijn moeder te helpen met vier jonge kids. Mijn vader was boekhouder en naast zijn drukke baan deed hij voor werkelijk iedereen in de familie (we hebben een hele grote familie) de administratie. Schoenendozen vol bonnetjes stonden dan in de gang en mijn vader ging zonder morren, in de avonduren, met veel plezier aan de slag met de aangeleverde chaos. Hij liet iedereen in zijn waarde en vroeg dat ook van ons. Als wij dan wel eens roddelden over iemand, of dat nou de buurvrouw was of iemand op TV, hij hield er niet van. “Ach laat hem toch”, zei hij dan, haalde zijn schouders op en ging tennissen. Zo mooi en ook zo ‘the way to go’. Je koopt er namelijk geen zak voor, roddelen. Je voelt je erna nooit beter. Zelfs als mijn vader niet netjes behandeld of negatief beoordeeld werd, dan nog bleef hij bij zichzelf en oordeelde niet terug. Zo knap. Ik heb hem nog nooit negatief horen praten. Als ik vroeg: “Hoe gaat het pap?”, was zijn antwoord altijd: “Uitstekend!” Waar we wel achter zijn gekomen is dat oudere mensen heel druk kunnen zijn met hun kritiek uiten en oordeel geven aan instanties. We hebben veel brieven gevonden aan Connexxion, de krant of de vereniging van eigenaren. Heerlijk.

Het andere wat zo mooi is aan mijn vader, is dat hij zich nooit druk maakte om de dag van morgen. Zo slim, want daar heb je toch geen invloed op. Hij zei altijd: “Maak je niet druk meisje, we zien het tegen die tijd wel”. En daarmee bedoelde hij niet dat je je niet moest voorbereiden of het leven en het op z’n beloop laten. Ik bedoel een boekhouder, come on die maakt schema’s tot je erbij neervalt. Nee, hij doelde op het feit dat er dingen zijn waar je geen invloed op hebt en dat je je daar dus echt geen seconde druk om moet maken, zonde van je tijd en energie (kun je beter nog een schema maken). Wat een tevreden, relaxede en lieve man mijn vader. En wat ik ook over neem van dit geweldige rolmodel: als hij de sleutel in het slot van hun voordeur stak, dan gooide hij de deur met sleutel en al wijd open, spreidde zijn armen en zei: “Ga maar!” Hij liet je altijd en overal voorgaan. Ik ben dat ook gaan doen: sleutel in slot, deur opengooien en eerst iedereen naar binnen laten voor ik zelf ga. Dat geeft zo’n gastvrij en veilig gevoel, precies waarmee ik ben opgegroeid.

Je bent al goed zoals je bent, absoluut, en soms is het fijn om je op te trekken en te identificeren met de mooie mensen om je heen. En die zijn er genoeg, in de hele wereld.

Liefs Pauline